بعد از حدود 2 ماه نمیدونم چرا دلم برای وبلاگم تنگ شد. راستشو بخواین هم خیلی سرم شلوغ بود و هم حوصله ی آپ کردن رو نداشتم. دیروز کتاب گزیده اشعار سیمین بهبهانی رو می خوندم که یکدفعه چشمم به این شعر افتاد.  خوندمش و خیلی لذت بردم. گفتم بگذارمش تو وبلاگ تا شما هم حالشو ببرین:

گفتی که می بوسم تو را، گفتم تمنا میکنم

گفتی اگر بیند کسی ؟ گفتم که حاشا میکنم

گفتی ز بخت بد اگر، ناگه رقیب آید ز در ؟

گفتم که با افسونگری، او را ز سر وا میکنم

گفتی که تلخی های می، گر ناگوار افتد مرا ؟

گفتم که با نوش لبم، آن را گوارا میکنم

گفتی چه می بینی؟بگو، در چشم چون آیینه ام؟

گفتم که من خود را در او، عریان تماشا میکنم

گفتی که از بی طاقتی دل قصد یغما می کند

گفتم که با یغماگران، باری مدارا میکنم

گفتی که پیوند تو را، با نقد هستی می خرم

گفتم که ارزان تر از این من با تو سودا میکنم

گفتی اگر از کوی خود، روزی تو را گویم برو ؟

گفتم که صد سال دگر امروز و فردا میکنم

گفتی اگر از پای خود، زنجیر عشقت وا کنم ؟